#spanishrevolution
Junts contra la corrupció, contra el poder abusiu de bancs i polítics, per una democràcia que mire pel benefici del poble i no pel de la privilegiada classe política.
Per una democràcia real, JA! Fent força, tots units, podrem!
Pren el carrer!!!
Juntos contra la corrupción,contra el poder abusivo de bancos y políticos, por una democracia que mire por el beneficio del pueblo y no de la privilegiada clase política.
Por una democracia real,¡YA! ¡Haciendo fuerza,todos unidos, podremos!
¡¡¡Toma la calle!!!
Together against corruption,against the abusive power of banks and politicians,for a democratic system that must look for the people and not the privileged politic class.
For real democraty, NOW! Being strong,all together,we'll be able!
Take the streets!!!
Báñate en mi ojos, que se joda el mar.
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris futur. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris futur. Mostrar tots els missatges
dijous, 19 de maig del 2011
dimarts, 12 d’abril del 2011
El món és un cacau
Divendres me'n vaig de viatge de fi de curs, la direcció és sorpresa però algú s'endurà un regal.
Ho sent molt per l'espera, però una setmana i ja entrem en la recta final...fins a JUNY! La tensió està ahí, i m'agradaria agafar-la i estrènyer-la fins deixar-la sense res, m'agradaria poder fer un parèntesi cada vegada que vull relaxar-me, deixar de tindre somnis agitats totes les nits per la barreja de dades. Hui ha sigut un d'aquests xicotets punts i a part per agafar aire i preparar-me per a la baixada. Arriba el gran canvi, i estem previnguts...és dur, però n'estic ben segura: el després serà una gran recompensa.
I malgrat que el món és un desastre ací estarem nosaltres com a resistència. PER LA PRIMAVERA!
El viernes me voy de viaje de fin de curso, el destino es sorpresa pero alguien se llevará un regalo.
Lo siento mucho por la espera, pero una semana y ya entramos en la recta final...hasta JUNIO! La tensión está ahí, y me gustaría coger-la y estrujar-la hasta dejarla sin nada, me gustaría poder hacer un paréntesis cada vez que quiero relajarme, dejar de tener sueños agitados todas las noches por la mezcla de datos. Hoy ha sido uno de esos pequeños puntos y a parte para coger aire y prepararme para la bajada. Llega el gran cambio, y estamos prevenidos...es duro, pero estoy muy segura: el después será una gran recompensa.
Y a pesar de que el mundo es un desastre aquí estaremos nosotros como resistencia. POR LA PRIMAVERA!
On Friday I'm going to a secret place on my end of school trip, but someone is absolutely getting a gift from there.
I'm sorry for the long wait, but one more week and we're on the final countdown...until JUNE!
The tension is there, and I'd like to catch it and I'd like to scrunch it up until I left it with nothing inside, I'd like being able to have a parenthesis every time I want to relax, stop having these busy dreams every single night because of the information overload. Today was one of those small full stops to take a deep breath and get ready for the descent. The big change is coming, and we're forewarned...it's hard, but I'm pretty sure: the time afterwards will be a great reward.
And even though the world is a mess here we'll be as a resistance. TO SPRING!
Ho sent molt per l'espera, però una setmana i ja entrem en la recta final...fins a JUNY! La tensió està ahí, i m'agradaria agafar-la i estrènyer-la fins deixar-la sense res, m'agradaria poder fer un parèntesi cada vegada que vull relaxar-me, deixar de tindre somnis agitats totes les nits per la barreja de dades. Hui ha sigut un d'aquests xicotets punts i a part per agafar aire i preparar-me per a la baixada. Arriba el gran canvi, i estem previnguts...és dur, però n'estic ben segura: el després serà una gran recompensa.
I malgrat que el món és un desastre ací estarem nosaltres com a resistència. PER LA PRIMAVERA!
El viernes me voy de viaje de fin de curso, el destino es sorpresa pero alguien se llevará un regalo.
Lo siento mucho por la espera, pero una semana y ya entramos en la recta final...hasta JUNIO! La tensión está ahí, y me gustaría coger-la y estrujar-la hasta dejarla sin nada, me gustaría poder hacer un paréntesis cada vez que quiero relajarme, dejar de tener sueños agitados todas las noches por la mezcla de datos. Hoy ha sido uno de esos pequeños puntos y a parte para coger aire y prepararme para la bajada. Llega el gran cambio, y estamos prevenidos...es duro, pero estoy muy segura: el después será una gran recompensa.
Y a pesar de que el mundo es un desastre aquí estaremos nosotros como resistencia. POR LA PRIMAVERA!
On Friday I'm going to a secret place on my end of school trip, but someone is absolutely getting a gift from there.
I'm sorry for the long wait, but one more week and we're on the final countdown...until JUNE!
The tension is there, and I'd like to catch it and I'd like to scrunch it up until I left it with nothing inside, I'd like being able to have a parenthesis every time I want to relax, stop having these busy dreams every single night because of the information overload. Today was one of those small full stops to take a deep breath and get ready for the descent. The big change is coming, and we're forewarned...it's hard, but I'm pretty sure: the time afterwards will be a great reward.
And even though the world is a mess here we'll be as a resistance. TO SPRING!
Etiquetes de comentaris:
c'est la vie,
futur,
je ne veux pas travailler
dimecres, 2 de febrer del 2011
Espera, espera...ja falta poc!
Una setmana i tornarem a celebrar la fi dels exàmens...per a tornar a començar a estudiar per a la tercera avaluació.
Quin any més estressant però emocionant i enriquidor al mateix temps :)
Al meu conservatori pengen al tauler d'anuncis una frase cada mes. La d'aquest és:
No és ignorant qui no sap, sinò qui no vol aprendre.
Completament d'acord.
Espera, espera...¡ya falta poco!
Una semana y volveremos a celebrar el fin de exámenes...para volver otra vez a comenzar a estudiar para la tercera evaluación.
Qué año tan estresante pero emocionante y enriquecedor al mismo tiempo :)
En mi conservatorio cuelgan en el tablon de anuncios una frase cada mes. La de este es:
No es ignorante quien no sabe, sino quien no quiere aprender.
Completamente de acuerdo.
Wait,wait...it won't take long!
One week and we'll celebrate again the end of the exams... to just begin another time to study for the third term.
What an stressful year, but exciting and enriching at the same time :)
At my conservatory they put a 'quote of the month' in the noticeboard. This month's is:
You're not ignorant if you know nothing, but if you don't want to learn.
I completely agree with it.
Us deixe per un temps amb alguns dels quadres que visitàrem fa dos setmanes al museu Thyssen-Bornemisza de Madrid, a l'exposició Jardins impressionistes; ara que tenim l'AVE anarem a passar el dia des de l'assignatura d'història de l'art, i va ser una experiència molt interessant. Sempre m'ha agradat molt la pintura impressionista, i a més estic un poc obsessionada amb la llum, així que el nivell d'empanament-impressió davant els quadres va ser prou important -si haguereu estat mirant-me en ixe moment s'haurieu rigut de la meua cara-.
Os dejo por un tiempo con algunos de los cuadros que visitamos hace dos semanas en el museo Thyssen-Bornemisza de Madrid, en la exposición Jardines impresionistas; ahora que tenemos el AVE fuimos a pasar el día desde la asignatura de historia del arte, y fue una experiencia muy interesante. Siempre me ha gustado mucho la pintura impresionista, y además estoy un poco obsesionada con la luz, así que el nivel de empanamiento-impresión delante de los cuadros fue bastante importante -si hubierais estado viéndome en ese momento os habríais reído bastante de mi cara-.
I leave you with some of the artworks we saw two weeks ago at Thyssen-Bornemisza Museum, in Madrid, from the Impressionist gardens exhibition; we made our debut with the new high-speed trains and went to Madrid as an initiative from our History of Art class, and I must say it was a very interesting experience. I've always loved impressionist paintings, and besides I'm a bit obsessed with light, so the amazement level in front of the paintings was quite high -if you had been looking at me at that time you would have laughed at my face-.
Gustav Klimt - Forester's House in Weissenbach on the Attersee
Claude Monet - Villas en Bordighera
Camille Pissarro - Maisons des paysans en Eragny
Charles Courtney Curran - Lotus Flowers

Joaquín Sorolla - La alberca, Alcázar de Sevilla.
Una setmana i tornarem a celebrar la fi dels exàmens...per a tornar a començar a estudiar per a la tercera avaluació.
Quin any més estressant però emocionant i enriquidor al mateix temps :)
Al meu conservatori pengen al tauler d'anuncis una frase cada mes. La d'aquest és:
No és ignorant qui no sap, sinò qui no vol aprendre.
Completament d'acord.
Espera, espera...¡ya falta poco!
Una semana y volveremos a celebrar el fin de exámenes...para volver otra vez a comenzar a estudiar para la tercera evaluación.
Qué año tan estresante pero emocionante y enriquecedor al mismo tiempo :)
En mi conservatorio cuelgan en el tablon de anuncios una frase cada mes. La de este es:
No es ignorante quien no sabe, sino quien no quiere aprender.
Completamente de acuerdo.
Wait,wait...it won't take long!
One week and we'll celebrate again the end of the exams... to just begin another time to study for the third term.
What an stressful year, but exciting and enriching at the same time :)
At my conservatory they put a 'quote of the month' in the noticeboard. This month's is:
You're not ignorant if you know nothing, but if you don't want to learn.
I completely agree with it.
Us deixe per un temps amb alguns dels quadres que visitàrem fa dos setmanes al museu Thyssen-Bornemisza de Madrid, a l'exposició Jardins impressionistes; ara que tenim l'AVE anarem a passar el dia des de l'assignatura d'història de l'art, i va ser una experiència molt interessant. Sempre m'ha agradat molt la pintura impressionista, i a més estic un poc obsessionada amb la llum, així que el nivell d'empanament-impressió davant els quadres va ser prou important -si haguereu estat mirant-me en ixe moment s'haurieu rigut de la meua cara-.
Os dejo por un tiempo con algunos de los cuadros que visitamos hace dos semanas en el museo Thyssen-Bornemisza de Madrid, en la exposición Jardines impresionistas; ahora que tenemos el AVE fuimos a pasar el día desde la asignatura de historia del arte, y fue una experiencia muy interesante. Siempre me ha gustado mucho la pintura impresionista, y además estoy un poco obsesionada con la luz, así que el nivel de empanamiento-impresión delante de los cuadros fue bastante importante -si hubierais estado viéndome en ese momento os habríais reído bastante de mi cara-.
I leave you with some of the artworks we saw two weeks ago at Thyssen-Bornemisza Museum, in Madrid, from the Impressionist gardens exhibition; we made our debut with the new high-speed trains and went to Madrid as an initiative from our History of Art class, and I must say it was a very interesting experience. I've always loved impressionist paintings, and besides I'm a bit obsessed with light, so the amazement level in front of the paintings was quite high -if you had been looking at me at that time you would have laughed at my face-.
Charles Courtney Curran - Lotus FlowersJoaquín Sorolla - La alberca, Alcázar de Sevilla.
Etiquetes de comentaris:
futur,
je ne veux pas travailler,
meravelles
dimarts, 22 de juny del 2010
Somnis
Mai m'havia parat a pensar detingudament quin és el meu somni. Què és allò que vull realitzar, professional o personalment. Podria ser... ser una dissenyadora influent, formar una família i tindre 5 fills sans i feliços, casar-me amb l'home més ric del món, comprar-me una mansió a Roma o ser molt exitosa en la vida professional.
Però crec que el meu somni tira més cap a altres camins.
Pense en fer les coses bé, en poder arribar a ser com vull ser sense fer mal o aprofitar-me de ningú i sobretot sempre enfocant-ho tot des d'un punt de vista humil. Deixar els peus subjectes a terra i mai caure en el món de la falsedat i de les vides buides, o més bé farcides de objectes materials sense sentit.
Crec que el meu somni és donar-li un significat a la meua vida, no ser un més d'aquells que naixen i moren com si passaren per una estació viatgera, sino deixar una influència, una ajuda, ser alguna cosa per als altres. Ser útil.
Nunca me había parado a pensar detenidamente cual es mi sueño. Qué es lo que quiero realizar profesional o personalmente. Podría ser... ser una diseñadora influyente, formar una familia y tener 5 hijos sanos y felices, casarme con el hombre más rico del mundo, comprarme una mansión en Roma o ser muy exitosa en la vida profesional.
Pero creo que mi sueño tira más por otros senderos. Pienso en hacer las cosas bien, en poder llegar a ser como quiero sin hacer daño o aprovecharme de nadie y sobretodo siempre enfocándolo todo desde un punto de vista humilde. Dejar los pies sujetos a tierra y nunca caer en el mundo de la falsedad y de las vidas vacías, o más bien llenas de objetos materiales sin sentido.
Creo que mi sueño es darle un significado a mi vida, no ser uno más de aquellos que nacen y mueren como si pasaran por una estación viajera, sino dejar una influencia, una ayuda, ser algo para los demás. Ser útil.
I never made a stop in my way to think carefully which my dream is. What's what I want to realize professional or personally. It might be ... becoming an influential designer, forming a family and growing 5 healthy and happy children, marrying the richest man in the world, buying a mansion in Rome or being successful in professional life.
But I believe my dream goes along a different way. I think of doing things well, becoming what I want to be without damaging or taking advantage of anyone, and specially focusing everything from a humble point of view. To keep on having my feet on the ground and to never fall down in a world of hypocrisy and empty lives, or rather full of material senseless objects.
I believe that my dream is giving a meaning to my life, not to be one of those who are just bornt to die as if they were passing by a travelling station, but to leave an influence, to help, to be something for others. To be useful.
Etiquetes de comentaris:
c'est la vie,
futur,
je ne veux pas travailler
diumenge, 13 de juny del 2010
Torna a ballar-me-la
Fa més d'un any que tinc aquest blog, i créixer en anys significa créixer també en moltes coses... així que ja era hora de canviar un poc l'aspecte d'açò, no?
A mí m'encanta el nou fons, perquè significa vitalitat, i ganes de fer coses i de que arribe tot allò que ansie.
Estic a punt de dur a terme una iniciativa que dins de poc compartiré amb vosaltres perquè també us animeu a participar.
De moment tinc 17 anys i vull seguir en la línia que duc, admetent els menuts desviaments que em pose el camí per davant.
Hace más de un año que tengo este blog, y crecer en años significa también crecer en muchas cosas... así que ya era hora de cambiar un poco el aspecto de esto, ¿no?
A mí me encanta el nuevo fondo porque significa vitalidad y ganas de hacer cosas y de que llegue todo lo que ansío.
Estoy a punto de comenzar con una iniciativa que dentro de poco compartiré con vosotros para que también os animéis a participar.
De momento tengo 17 años y quiero seguir en la línea que llevo, admitiendo los pequeños desvíos que el camino me ponga por delante.
It's been more than a year since I've got this blog, and growing up in age means also growing up in many other things... so I thought the time to change this a little had come, hasn't it?
I love the new pattern because it means vitality and will to do new things and wait for everything I long for.
I'm about to begin an initiative that I hope to share with you soon so you can also join me in it.
By now, I'm 17 and I want to follow the line I've been walking on, accepting the little detours the way will put in front of me.
dijous, 25 de febrer del 2010
Clar i net
Nunca he necesitado ser grande o importante, un icono o un ídolo, modernísima, envidiada, demasiado ambiciosa. De pequeña pensaba que la meta de cada uno siempre está muy muy arriba.
Pero ahora me doy cuenta de que mis ídolos no son la gente importante o famosa, lo son las personas como vosotros y vosotras, que saben apreciar lo pequeño de la vida y no necesitan la aprobación de las masas o la opinión de los demás. Me gusta lo simple y claro, y la vida puede ser maravillosa de todas las maneras posibles.
Porque la simplicidad es mi nueva ambición :)

I never needed to be big or important, and icon or an idol, the coolest one, the most envied, too ambitious. When I was a little girl I used to think that everyone's aim is always so high.
But now I realise my idols aren't important or famous people, they are people like you, who know how to appreciate little things in life and don't need the approval from the masses or anyone else's opinion. I like things simple and clear, and life can be marvellous any single way.
Because simplicity is my new ambition :)
Foto de the photographic dictionary, el tema es calidez. /Photo via the photographic dictionary it's the one about warmth
Pero ahora me doy cuenta de que mis ídolos no son la gente importante o famosa, lo son las personas como vosotros y vosotras, que saben apreciar lo pequeño de la vida y no necesitan la aprobación de las masas o la opinión de los demás. Me gusta lo simple y claro, y la vida puede ser maravillosa de todas las maneras posibles.
Porque la simplicidad es mi nueva ambición :)
I never needed to be big or important, and icon or an idol, the coolest one, the most envied, too ambitious. When I was a little girl I used to think that everyone's aim is always so high.
But now I realise my idols aren't important or famous people, they are people like you, who know how to appreciate little things in life and don't need the approval from the masses or anyone else's opinion. I like things simple and clear, and life can be marvellous any single way.
Because simplicity is my new ambition :)
Foto de the photographic dictionary, el tema es calidez. /Photo via the photographic dictionary it's the one about warmth
dimarts, 2 de febrer del 2010
Fent camí

Este fin de semana ha hecho un tiempo estupendo y salí a tomar unas fotos por la huerta y por los pueblos de alrededor. Me enamora la luz de l'Horta Nord, el sol, la terreta, el verde...
Por cierto, mis aspiraciones profesionales van encontrando su lugar entre tanto lío y me planteo seriamente estudiar bellas artes y después diseño de moda (ya me he organizado mis erasmus, mis casas, mis ciudades y mis obras de arte jajaja).
This weekend we had an amazing weather so I went outside to take some photos around the huerta and the little villages over here. I'm in love with l'Horta Nord's light, its sun, its soil, its green... By the way, my professional aspirations are finding some place between all this mess and I'm considering studying arts and after that, fashion designing (I've already organised my erasmus, homes, cities and masterpieces in my mind :D)












dimecres, 23 de desembre del 2009
A voltes sóc supervivent dels mapes dels meus sentiments.

Repuesta de tristezas y sinsentidos vuelvo por Navidad, como en el anuncio xD
Empezando fuerte las vacaciones, de cenas, salidas y demás, porque el día 27 me marcho a Florencia!
Y empezando a buscarle el lado positivo a la vida, no importa que haga frío, que llueva, que se me calen las botas, que no tenga dientes, que se me acabe la batería del mp3 o que siempre llegue tarde a todos los sitios, porque dentro de nada está aquí el nuevo año y hay que hacer el típico tópico de los deseos, de dejar atrás las cosas y todo eso.
Este ha sido un año muy interesante, he viajado muchísimo y he aprendido con cada una de mis experiencias, aunque de algunas aún me queda por sufrir un poco.
He acudido por primera vez a un desfile, he descubierto nuevos campos y nuevas formas de ser en un futuro, que no hace falta estar encasillado, he visto a Franz Ferdinand y Mando Diao en directo, he tenido mi primer 'trabajo' si es que así se puede llamar a algo con lo que disfrutas, he vivido mis primeras fallas como músico, he comido cosas muy buenas, he cumplido dieciséis años, he empezado un blog...
He conservado amistades de las que estoy muy orgullosa, aunque también he perdido algunas que consideraba muy valiosas y he ganado algunas nuevas.
Y con las 12 uvas van a ir 12 deseos, como los que pido todos los años y que sorprendentemente, casi siempre se cumplen! Dejar atrás etapas que no quiero repetir, pedir lo mejor para todos aquellos a los que quiero y algun que otro deseo para la humanidad suelen estar entre mis opciones. No hace falta que diga que los de la humanidad nunca se hacen realidad, pero bueno, por pedir...
De momento ya tengo novedades que me acercan más a cosas buenas, y son más viajes: probablemente París en Marzo con el colegio y Brighton en Junio con una de mis mejores amigas y su familia, estoy muy emocionada! A ver si os encuentro por ahí a alguno, porque sois todos muy internacionales :)
Por supuesto, también pido lo mejor para vosotros y espero que paséis unas Navidades tan bonitas como las mías, rodeados de la familia y los amigos, que aunque sea un gran tópico, es lo que me da la felicidad.
Etiquetes de comentaris:
c'est la vie,
futur,
vacances
dijous, 29 d’octubre del 2009
Parisencs
¡Qué poco cuido esto!
Esperaría unos dos párrafos después de aburriros con mi mala retórica, pero la emoción me colapsa las neuronas y no tengo capacidad para escribir otra cosa.
¡Nos han confirmado que nos vamos a Paris! Aún no sé cuándo ni con quién, pero ya me ha dado tiempo a imaginarme todo lo que me gustaría hacer en la ciudad de la luz.
Después de la exclusiva, decir que sigo con una indecisión total en cuanto a mis estudios.Estamos de exámenes dentro de nada y con un agobio que no es normal.Pero bueno, yo me consuelo pensando que puedo ser una economista de erasmus en La Sorbona, una diseñadora gráfica en Milán, una abogada de Tarongers ( el glamour absoluto jajaja), una dependienta de Zara en la calle Colón, una basurera en la Calle Mayor riñendo a los niños que tiran los papeles de los bocadillos por ahí, una bloggera de éxito enganchada a los donuts mini rellenos de crema, diseñadora de Chloé estudiando en la Saint Martins de Londres...Hay mil posibilidades y todas son difíciles de alcanzar, pero cuanto más alta sea la meta más se crece.
La cuestión está en no estresarse y disfrutar.
Disfrutar.
Decid la palabra, deja buen sabor de boca, deja húmedo el paladar y los labios y da gusto pensar que muchas veces hace falta muy poco para poder decirla con pleno convencimiento :)
Un beso, un vaso de leche con cola-cao calentito, un poco de música fuerte en el asiento de delante de TU coche, un bailoteo, un jueves hablando con tus padres hasta la madrugada, un paseo a las 12 de la mañana de un sábado de Octubre o una película sentada en en sofá entre mantas.
Ayer me acosté llorando, pero llorando de agradecimiento y de alegría por una historia que no puedo contaros porque que me reservo para mí.Y me di cuenta, como hago unas cuantas veces al año, de que la vida es muy bonita y de que no hay que malgastar el tiempo en quejas ni lamentos, hay que salir a la calle y luchar por lo que quieres o simplemente quedarte sentado y ver cómo pasa. Cada uno tiene su filosofía.
C'est la joie de vivre.

I'm not taking care of this at all!
I'd wait one or two paragraphs boring you with my poor rhetoric before telling you, but so much information is collapsing my mind and I just can't think about anything else to write.
They confirmed we are finally going to Paris! I don't know when or who with, but I already had a lot of time to think about all the wonderful stuff I'd like to do in the city of the lights.
After the big exclusive, just say that I still don't know what to study.We'll be very dazzled in the next weeks, we are beginning the exams and we are so stressed. But well, I'm taking comfort thinking I can be an erasmus economist at La Sorbonne, a graphic designer studying at Milano, a future lawyer at Tarongers (absolutely glamourous xD), a shop assistant at Zara, a dustwoman cleaning the Main Street and faling out with the kids who trow away their bocadillo's wrappers , a successful blogger who has became addict to Mini Donuts, Chloé's designer in London Central Saint martins...who knows, there are many options, some easy to reach and some others very difficult, but the higher the aim is, the more you grow up.
The thing is, don't get stressed and enjoy.
Just say 'enjoy'; it tastes fine in the mouth, it lets your palate and lips moist and it's great to know it's so easy to say it convinced.
A kiss, a hot glass of milk with chocolate, a little bit of loud music in Gin's car passenger seat, dancing, a walk on a Sunday morning in October, talking with your parents until dawn, or watching a movie wrapped up in blankets in the sofa.
Yesterday I went to bed crying, but it wasn't because I was sad.It was because I felt so grateful and happy for a beautiful story I can't tell you.And I realised, as I do sometimes during the year, life is wonderful.
Don't complain all the time about everything, just go and fight or simply stay watching it happen.
Each one has their philosophy.
C'est la joie de vivre.
Esperaría unos dos párrafos después de aburriros con mi mala retórica, pero la emoción me colapsa las neuronas y no tengo capacidad para escribir otra cosa.
¡Nos han confirmado que nos vamos a Paris! Aún no sé cuándo ni con quién, pero ya me ha dado tiempo a imaginarme todo lo que me gustaría hacer en la ciudad de la luz.
Después de la exclusiva, decir que sigo con una indecisión total en cuanto a mis estudios.Estamos de exámenes dentro de nada y con un agobio que no es normal.Pero bueno, yo me consuelo pensando que puedo ser una economista de erasmus en La Sorbona, una diseñadora gráfica en Milán, una abogada de Tarongers ( el glamour absoluto jajaja), una dependienta de Zara en la calle Colón, una basurera en la Calle Mayor riñendo a los niños que tiran los papeles de los bocadillos por ahí, una bloggera de éxito enganchada a los donuts mini rellenos de crema, diseñadora de Chloé estudiando en la Saint Martins de Londres...Hay mil posibilidades y todas son difíciles de alcanzar, pero cuanto más alta sea la meta más se crece.
La cuestión está en no estresarse y disfrutar.
Disfrutar.
Decid la palabra, deja buen sabor de boca, deja húmedo el paladar y los labios y da gusto pensar que muchas veces hace falta muy poco para poder decirla con pleno convencimiento :)
Un beso, un vaso de leche con cola-cao calentito, un poco de música fuerte en el asiento de delante de TU coche, un bailoteo, un jueves hablando con tus padres hasta la madrugada, un paseo a las 12 de la mañana de un sábado de Octubre o una película sentada en en sofá entre mantas.
Ayer me acosté llorando, pero llorando de agradecimiento y de alegría por una historia que no puedo contaros porque que me reservo para mí.Y me di cuenta, como hago unas cuantas veces al año, de que la vida es muy bonita y de que no hay que malgastar el tiempo en quejas ni lamentos, hay que salir a la calle y luchar por lo que quieres o simplemente quedarte sentado y ver cómo pasa. Cada uno tiene su filosofía.
C'est la joie de vivre.
I'm not taking care of this at all!
I'd wait one or two paragraphs boring you with my poor rhetoric before telling you, but so much information is collapsing my mind and I just can't think about anything else to write.
They confirmed we are finally going to Paris! I don't know when or who with, but I already had a lot of time to think about all the wonderful stuff I'd like to do in the city of the lights.
After the big exclusive, just say that I still don't know what to study.We'll be very dazzled in the next weeks, we are beginning the exams and we are so stressed. But well, I'm taking comfort thinking I can be an erasmus economist at La Sorbonne, a graphic designer studying at Milano, a future lawyer at Tarongers (absolutely glamourous xD), a shop assistant at Zara, a dustwoman cleaning the Main Street and faling out with the kids who trow away their bocadillo's wrappers , a successful blogger who has became addict to Mini Donuts, Chloé's designer in London Central Saint martins...who knows, there are many options, some easy to reach and some others very difficult, but the higher the aim is, the more you grow up.
The thing is, don't get stressed and enjoy.
Just say 'enjoy'; it tastes fine in the mouth, it lets your palate and lips moist and it's great to know it's so easy to say it convinced.
A kiss, a hot glass of milk with chocolate, a little bit of loud music in Gin's car passenger seat, dancing, a walk on a Sunday morning in October, talking with your parents until dawn, or watching a movie wrapped up in blankets in the sofa.
Yesterday I went to bed crying, but it wasn't because I was sad.It was because I felt so grateful and happy for a beautiful story I can't tell you.And I realised, as I do sometimes during the year, life is wonderful.
Don't complain all the time about everything, just go and fight or simply stay watching it happen.
Each one has their philosophy.
C'est la joie de vivre.
divendres, 2 d’octubre del 2009
roig blanc verd negre blau gris i groc
Ya hace tiempo que tengo esto de escribir un poco abandonado, y es que no me sale nada a la hora de crear cosas ingeniosas -la originalidad no es mi fuerte, la verdad- así que me paso por aquí para contaros que ya he empezado lo que trataba en la entrada anterior.
Empezamos hará unas dos o tres semanas, en una clase nueva - agradecería a dios el hecho de ya no tener que subir cuatro pisos para llegar hasta mi pupitre, pero creo que mi celulitis a final de curso no va a estar tan de acuerdo-, con unos cuantos compañeros nuevos y con asignaturas nuevas, además de nuestro nuevo amigo, el Diluvio Universal. Una burrada, ¡yo no he visto llover así en mi vida!
Desde el primer día ya vienen agobiando con la selectividad, la universidad, y andamos todos un poco locos porque casi nadie sabe lo que quiere hacer. Además, con el cambio de sistema educativo y la introducción del plan Bolonia seremos la segunda generación en probar todo lo nuevo. Parece positivo, pero asusta bastante. Así que vamos todos de un lado para otro mirando carreras, considerando opciones y demás.
El curso pasado nos dijeron que este año los alumnos de francés haríamos un intercambio cultural con Noisy-Le-Roi, un pueblo a 3km de París con el que nuestro pueblo está hermanado. Y qué queréis que os diga, a todo el mundo le apetece irse a París en horario lectivo, pero no está demasiado claro que nos vayan a dejar -en mi colegio lo de salir es cuestión de convocar los Estados Generales,vamos, imposible-.
Para mí ha sido un buen comienzo a pesar del mal tiempo y del lío que nos están armando con los horarios, primero porque me encanta que llueva y segundo porque como nunca me entero, ni me va ni me viene que me cambien las horas.
Y bueno, como colofón a una aburrida entrada, un descubrimiento digno de Cristóbal Colón: la poesía de Pedro Salinas, que he encontrado esta semana en uno de mis libros favoritos -Ella,que todo lo tuvo de Ángela Becerra- y que me ha dado ideas para gastar los sms gratis que me había regalado mi compañía telefónica para este mes de un modo romanticote. Decidme que no os gustaría que os dieran las buenas noches con un poema de Neruda o de Aleixandre. Porque a mí sí. Así que le envié sobre 5 sms por noche a mi mejor amiga para hacer sus sueños un poquito más dulces :)
It's been a while since I wrote the last post and I've been letting this a little neglected.It's just because I couldn't think of anything clever to write -originality isn't my best quality- so, I'm here to tell you what happened with the beginnings and the school thing.
We started two or three weeks ago, we have a new classroom -I would thank god because I don't have to run upstairs to the 4th floor to get to my desk, but I think my cellullite at the end of the year won't agree-, a few new classmates, some new subjects and our new best friend: the Flood. It's been a lot, I've never seen raining that way!
Since the first day, everything's been about the university entrance examination and the majority of us doesn't even know what to study. All the teachers tell us about it every day.
Besides this, Spain admitted the Bologna educative plan and we will be the second generation to experiment with all these new things. It looks possitive, but it's kind of scary. So we walk from place to place considering different studies and some other options.
Last school year, they told us that the French students would be possibly inolved into a cultural exchange with Noisy-Le-Roi, a village next to Paris -only 3km far- our village is twinned with. And, I mean, everyone wants to go to Paris in teaching hours but in my school, letting us out is such a big issue -I mean impossible xD-.
It's been a good begining for me instead of the weather and our timetable changes.First because I love the rain and second because I'm out of it, I never realise the timetable changes because I never realise anything xD
And well, to end this post, I leave you with a new discovery worthy of Christopher Colombus: Pedros Salinas' poetry, which I found in one of my favourite books by Ángela Becerra. It gave me some ideas to spend the free sms my phone company gave to me this month a little more romantically.
Wouldn't you love to go to bed with a poem by Neruda or Aleixandre? I would.
So I sent 5 sms per night to my best friend to make her nights the sweetest ones :)
LA VOZ A TI DEBIDA
Versos 1290 a 1316
Ayer te besé en los labios.
Te besé en los labios. Densos,
rojos. Fue un beso tan corto
que duró más que un relámpago,
que un milagro, más.
El tiempo
después de dártelo
no lo quise para nada
ya, para nada
lo había querido antes.
Se empezó, se acabó en él.
Hoy estoy besando un beso;
estoy solo con mis labios.
Los pongo
no en tu boca, no, ya no
—¿adónde se me ha escapado?—.
Los pongo
en el beso que te di
ayer, en las bocas juntas
del beso que se besaron.
Y dura este beso más
que el silencio, que la luz.
Porque ya no es una carne
ni una boca lo que beso,
que se escapa, que me huye.
No.
Te estoy besando más lejos.
Have a great weekend!
Etiquetes de comentaris:
futur,
je ne veux pas travailler
divendres, 12 de juny del 2009
Dolcets 16 :)
La verdad es que los 16 significan poco más que los 15.Sí,te quedan 2 años para los 18,pero no puedes hacer casi nada.Bueno,corre por mi círculo de amistades el bulo de que a los dieciséis se puede beber cerveza legalmente.Necesito confirmación, porque la verdad es que no me lo creo mucho xD
El día no estuvo mal,yo qué sé,era un jueves...tampoco esperas mucho de un día entre semana, pero normalmente a la gente no le da por enviarte sms sentimentalones como los que te envían en tu cumpleaños.
Pero lo mejor de todo fue que nadie en mi casa se acordó de que era mi cumpleaños.Me levanté,bajé a desayunar con mis padres y mi hermana (la otra estaba durmiendo).Después de un rato dijeron en la radio la fecha del día y mi madre suelta 'Ui,si hui es el corpus cristi!'...yo me quería morir jajajajjaa.Hasta que se acordó mi hermana y ya se dieron cuenta de que se les había pasado lo que llevaban toda la semana diciéndome xD
Así que se ve que fueron destrangis a El Corte Inglés a comprarme el regalo y reservaron en un restaurante un poco pijo que hay al lado de mi colegio.
El regalo era un mp3 que necesitaba urgentemente,ya que el que tenía antes (que me costó sangre,sudor y lágrimas después de haber estropeado los 3 anteriores) se me perdió inexplicablemente hace unos meses y el lunes me voy de viaje de fin de curso.Y puedo jurar que yo sin música no aguanto 4 horas de autobús.
Pero de todas formas creo que el mejor regalo de todos es que hoy por fin he acabado los exámenes.Realmente todos estábamos muy estresados,teníamos muchísimas ganas de acabar y hemos chillado y aplaudido (en mi clase nos encanta aplaudir por cualquier cosa) como unos locos.
Y esta noche me voy a desahogar a gusto bailando,bebiendo,gritando...porque nos vamos de fiesta para celebrar todo."Nos vamos de fiesta" es relativo,ya que no nos vamos a un club o algo por el estilo,sino que hacen una fiesta en un parque muy grande que hay en el pueblo (últimamente cada dos semanas hacen una) para recaudar fondos para las verbenas del verano y eso. No podemos compararlo con lo que hay en Valencia,no ponen la mejor música (las típicas de verbenita que todo el mundo se sabe y que dan mucho juego,tipo el Don't break my heart de Billy Ray pero en versión garrula), no es glamouroso ni va la jet set de la sociedad adolescente,pero lo bueno que tiene esto es que conoces a la gran mayoría de la gente que va y acabas juntándote con todo el mundo.
Mucho brainstorming para este verano.Quiero clases de baile,paseos por el antiguo cauce del río Túria (un parque impresionante que recorre toda Valencia), por la orilla del mar, por la huerta.Subir la bicicleta al metro y marcar rutas, abrir espacios,romper las restricciones.
Quiero ver películas, escuchar música,tocar libremente el piano sin obligaciones, quiero vestidos liberty, collares y colgantes bohemios, sandalias, el sol tostándome la piel, pintar cuadros con mi padre o hacer pendientes de bolitas de madera con mi madre.Eso quiero.Porque lo echo mucho de menos.
He estado haciendo pequeñas listas (aún están en construcción) de cosas que llevo queriendo hacer desde hace mucho tiempo y que nunca me he atrevido a hacer, como pintar una frase de Amélie (ya la echaba de menos jajaja) en la pared y fotografiarla.Pero hacerlo en un lugar especial, un lugar que tenga encanto.Tengo más romanticidades en mente,pero no consigo plasmarlas bien para entenderlas.
Realmente,esto debe ser lo que muchos llaman felicidad :)
Yesterday, I became one year older.I'm sixteen now and very happy,not really because of the birthday thing,just because I finally finished my exams,summer is begginig for me and I'm involved in a fantastic trip next week with the people in my class to a place that surely nobody knows.
It's not like I'm hosting a Sweet Sixteen party or something, my parents won't give me a car as a present and I won't dress like a princess.Just because, 1.I don't have the money,2.I can't drive until I'm 18 and 3.I hate dressing like a princess (specially if it's in pink).And well,I'm not really interested in this kind of celebrations.
Tonight I'm hanging out with my friends to celebrate my birthday and the end of all this hard work we've been doing during the school year.We have three months of holidays in front of us and we really hope to enjoy them as much as we can.
It's not gonna be 'hang out' the way people usually figures it out.Some young people in our village needs money to organize the 'festival' we have in August and they host parties in a big garden every two or three weeks.I like it so much, me and my friends have so much fun,and the good thing is that you know almost everyone in the party.It's not really a party,it's more like a Spanish Fiesta xD I guess it's a different conception of partying this one we have here.
Well, have an extraodinary weekend,I'll try to enjoy this thing some people call happiness :)
diumenge, 7 de juny del 2009
Uff creo que se me está atrofiando el cerebro de tanto estudio.De hecho ya me ha pasado lo de la niña de la foto...me he quedado dormida varias veces sobre la mesa!
Pero solo de pensar que en cinco días ya habrán acabado los exámenes,entregas de trabajos,etc. y que en dos semanas estaré de viaje de fin de curso se me sube un poco más la moral :)
Y también porque tengo este blog para escribir lo que me viene en gana.
En realidad últimamente estoy pensando por qué me hice este blog.Nadie sabe que lo tengo y creo que es por este motivo por lo que me siento más liberada a la hora de escribir.Si te sometes a las opiniones de las personas que conoces, aunque sean tus mejores amigos, creo que dejas de ser tú mismo en cierto modo. Por eso aquí escribo cosas que nunca he contado abiertamiente a nadie y también porque creo que escribir es más fácil que hablar,yo almenos me expreso mejor.
Bueno,no hay demasiadas novedades,a parte del enclaustramiento al que me veo sometida durante este fin de semana y de que mi piano cada vez suena peor (es del s.XIII,vamos, más viejo que ir a pie), hoy son las elecciones al parlamento europeo y he empezado a plantearme
¿A quién votaría si ya tuviera la edad legal? realmente creo que estaría igual de confusa, prefiero las opiniones más moderadas, una alternativa a las dos fuerzas más votadas que no estuvieran en los extremos.
Últimamente la verdad es que los políticos me decepcionan bastante, a veces llego a pensar que son todos iguales y que antes o después, el poder corrompe a todos.Entre los trajes de Camps, la Conjunción astral entre Zapatero y Obama anunciada por Leire Pajín (de verdad,esque fue patético), las fiestecillas privadas con menores de Berlusconi y los problemas económicos que existen y los políticos ni siquiera piensan en rebajarse el sueldo!
Hoy ha vuelto mi tío, que es neurocirujano, de un viaje a Kenya con la fundación que han creado él y unos pocos médicos más y nos he estado contando cómo son las cosas allí y nos ha enseñado fotos y esas cosas.Ni siquiera esterilizan los quirófanos a la hora de operar , la formación de los médicos es realmente deficiente, tienen muy pocos medios y hay que pagar mucho dinero por cada operación,motivo por el cual mucha gente se muere sin poder acceder a una alternativa.Y eso que estaba en la ciudad más rica de Kenya después de Nairobi, quiero decir, no estaba en una tribu ni en los suburbios, era la zona de la gente con posibilidades medias.Muchos se han muerto en la mesa de operaciones,pero también otros muchos han sobrevivido.
Me he planteado lo injusta que es la vida para mucha gente,simplemente por el hecho de haber nacido en un lugar o otro del planeta estás totalmente condicionado.Creo que no valoramos de verdad la suerte que tenemos.
También he pensado en todas las cosas que se hacen por capricho,gastando tanto dinero que podría ser invertido para mejorar la vida de tantas personas o el control de los gobiernos de estos países,que no forman a las personas para mantenerlas en la ignorancia y así manipularlas a su antojo.
Ya sabía desde hace algún tiempo que según la rama artística que siga (preferiblemente en el campo de la moda) una vez reúna el dinero suficiente intentaré hacer lo posible por muchas de las personas que viven en situaciones precarias,como destinar gran parte de los beneficios de colecciones para fundaciones o incluso ir yo misma y ayudar,ya que no hace falta ser médico para arreglar todo lo que pasa en estos lugares.
Bueno,me despido escuchando una cancion que me suele subir mucho el ánimo, Alegria,el tema principal del Circ du soleil; sin poder haber contado todas las cosas que tengo en mente para cada una de las entradas de este blog,pero hay que ir por temas, que si no colapso jajaja.
Un besito ,aprovechad la semana!
Subscriure's a:
Missatges (Atom)